Μεσολογγίτικο Καρναβάλι 2009

Ξεκίνησαν το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε, οι εκδηλώσεις για το 25^ο Μεσολογγίτικο Καρναβάλι.

Το Σάββατο το βράδυ στο Club Madness πλήθος κόσμου διασκέδασε και χόρεψε ως τις πρώτες πρωινές ώρες. Μεταμφιεσμένοι ή όχι, ήταν όλοι μια μεγάλη παρέα. Σε ένα πάρτι με καρναβαλική μουσική, dance show και χαρτοπόλεμο δόθηκε το σύνθημα για την έναρξη των φετινών εκδηλώσεων και πήραν όλοι μια ιδέα των «προσεχώς».

Την Κυριακή ο καιρός μας χάλασε τα σχέδια που είχαμε για την εντυπωσιακή γιορτή των μικρών φίλων μας. Παρόλα αυτά, με το αίσθημα ευθύνης για τα παιδιά που κατάφεραν να μαζευτούν στην κεντρική πλατεία, το μικρό διάστημα στο οποίο έφτιαξε λίγο ο καιρός, στήσαμε μια μικρή γιορτή. Με καρναβαλικούς ήχους να γεμίζουν το κέντρο της πόλης, στήθηκε ένα πάρτι με γλυκά, χαρτοπόλεμο και face painting κάτι που έδειχνε να διασκεδάζει ιδιαίτερα τους μικρούς μπόμπιρες. Ελπίζουμε στον επόμενο παιδικό χορό να έχουμε και τον καιρό σύμμαχό μας.

Για λίγο καιρό ακόμα οι εγγραφές πληρωμάτων για τη Μεγάλη Καρναβαλική παρέλαση συνεχίζονται. Όποιος επιθυμεί να φτιάξει το δικό του γκρουπ και να συμμετέχει στις εκδηλώσεις το τηλέφωνο επικοινωνίας με τον Υπεύθυνο Τύπου και Δημοσίων Σχέσεων, Σπύρο Κιτσινέλη είναι 6936790104.

Αστυνομικοί δέρνουν 15χρονα (που έχουν συλλάβει) στην πλατεία Ομονοίας και λέμε οτι ζούμε στο 2008!!

Προσπαθώ να κρατηθώ ψύχραιμος, αλλά κάποια πράγματα με εξοργίζουν. Ακούστε εδώ το ηχητικό απόσπασμα απο τον AlphaRadio και θα καταλάβετε. Δεν είναι όλοι οι αστυνομικοί έτσι, αλλά οι συγκεκριμένοι είναι ΠΟΛΥ ΖΩΑ!!!! Στα 15χρονα διδάσκουμε σεβασμό μαλάκες. Αν δεν συμπεριφερθείς εσύ σωστά, πως περιμένεις να σου συμπεριφερθούν οι άλλοι? ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΔΕΣ!! Δεν φταίτε μόνο εσεις όμως. Φταίνε και οι φασίστες που σας εκπαιδεύουν και σας διοικούν. Κρίμα για τον Αλέξη, κρίμα για την Ελλάδα, κρίμα για τα παιδιά που φέρατε στον κόσμο. Κρίμα...

Υποκλίνομαι στο "Χαμομηλάκι"...

Ένα απο τα πιο ουσιώδη και πιο δυνατά κείμενα που διάβασα τις τελευταίες δύσκολες ώρες ήταν στο blog "Το Χαμομηλάκι". Λόγια με ειλικρίνια, με αγάπη, με σεβασμό. Λέξεις που οι προηγούμενες γενιές ίσως και να τις αποβάλουν απο το μυαλό τους για να μην παραδεχτούν οτι έχουν κάνει λάθη τα οποία πληρώνουμε εμείς οι νεότεροι...

Η λέξη συγγνώμη έχει χαθεί από το λεξιλόγιο των ανθρώπων πια!
Από το Σάββατο και μετά, ακούω πολλά για το ποιος φταίει για το θάνατο του 15χρονου Αλέξη.
Ο καθένας το μακρύ του και το κοντό του!
Έτσι ψυχρά!
Η Ελλάδα χωρίστηκε σε εισαγγελείς της καφετέριας, του καναπέ και των τηλεοπτικών παράθυρων!
Όχι φίλοι εισαγγελείς Νεοέλληνες !
Εγώ δε θα παίξω το παιχνίδι της νέας τάξης πραγμάτων που δημιουργεί ένα επεισόδιο για να μας σερβίρει μετά τη δικιά της λύση!
Δε θα χωριστώ μέσα μου σε αναρχικό και μπάτσο!
Απλά ήθελα να πω σαν άνθρωπος, σα γονιός, μα πιο πολύ σα πολίτης του καναπέ ένα μεγάλο συγγνώμη στο παιδί αυτό που δε το ξέρω, αλλά που θα μπορούσε να ήταν παιδί μου!!

Συγγνώμη Αλέξη που στα δεκαπέντε σου σε σκότωσα με την αδιαφορία μου!
Συγγνώμη Αλέξη που ξέχασα να υποσχεθώ στον εαυτό μου, όταν κι εγώ έκανα τα δικά μου πολυτεχνεία σχεδόν στην ηλικία σου, ότι δε θα επιτρέψω, όταν βγω από τα κάγκελα του πολυτεχνείου, να γίνω καναπεδοκεφτες!!!!
Συγγνώμη Αλέξη που επέτρεψα να πλημμυρίσουν πάλι τα πεζοδρόμια από νταήδες αστυνομικούς!
Συγγνώμη Αλέξη που σου στέρησα μια κοινωνία αξιών!
Συγγνώμη Αλέξη που σου έφτιαξα ένα κόσμο για να ζήσεις, γεμάτο χοντρομπαλάδες πατεράδες των επιτοκίων και ξανθομαλλούδες μανάδες του Hondos center!
Συγγνώμη Αλέξη που σου έφτιαξα ένα σχολείο παραγωγής κιμά και όχι παραγωγής γνώσης.
Συγγνώμη Αλέξη που σε περιέλουσα με μοναξιά!
Συγγνώμη Αλέξη που σου έκαψα τα όνειρά σου για ένα κόσμο δίκαιο, φτιάχνοντας ένα γιαλαντζί κόσμο πλαστικής χλιδής!
Συγγνώμη Αλέξη που σου έφτιαξα στα 12 σου ένα δωμάτιο που θυμίζει NASA με τα τόσα ηλεκτρονικά που έχει εκεί μέσα, για να σε αποφύγω, γιατί φοβάμαι τις ερωτήσεις σου!
Συγγνώμη Αλέξη που σου στέρησα το δικαίωμα στην εργασία και εσύ ξέρεις πως, ο,τι και να γίνεις στη ζωή σου, θα είσαι άνεργος ΄η θα παίρνεις 700 ευρώ!
Συγγνώμη Αλέξη που δε σου μίλησα ποτέ για τίποτα άλλο, εκτός από μπάλα και γκόμενες!
Συγγνώμη Αλέξη που σε άφησα μόνο σου στους δρόμους, να διεκδικείς το δικαίωμα σου για ένα κόσμο καλύτερο, με τον άτσαλο τρόπο που εσύ ξέρεις.
Συγγνώμη Αλέξη που δε σου έμαθα οτι καίγοντας ένα αυτοκίνητο, η την επιχείρηση ενός κακομοίρη μικροαστού που κι αυτός υποφέρει από το ανάλγητο κράτος, δε καταφερνεις τίποτα!
Συγγνώμη Αλέξη που δε σε προφυλαξα ηθικά, ψυχικά και σωματικά από τα καθάρματα τους προβοκάτορες που εκμεταλλεύονται τη μοναξιά σου και τη τεστοστερόνη σου για να περάσουν τα δικά τους ανόσια σχέδια!
Που, ξέροντας οτι αυτός ο κόσμος που σου φτιάξαμε σε πνίγει, σε ωθεί να τα “χώνεις” σε λάθος κατευθύνσεις, για να εξυπηρετηθεί η ανάγκη του συστήματος να πειστούν οι καναπεδοκεφτεδες να κατηγορήσουν εσένα κι όχι τον υπαίτιο που σου όπλισε το χέρι η το στόμα!
Όχι φίλε Αλέξη!
Αυτοί που σε ωθούν να ανατινάξεις ένα αυτοκίνητο ενός μεροκαματιάρη, που ακόμα το χρωστάει στις τράπεζες του συστήματος που υπηρετούν, είναι οι ίδιοι που κατασκευάζουν τις ξανθουλες με τα μπουτάκια που τραγουδάνε, που κατασκευάζουν τα πλαστικά όνειρα της χαυνιτιδας, που σου πλασάρουν τα ναρκωτικά, που σου καταστρέφουν τη πατρίδα κάνοντάς την εχθρική απέναντι σου!
Έχεις δίκιο φίλε Αλέξη!
Σε ποια πατρίδα, σε ποιο θεό και σε ποια οικογένεια να πιστέψεις με το δεκαπεντάχρονο μυαλό σου?
Στα έχουν κάνει όλα ρημαδιό!
Οι πολιτικοί, οι δημοσιογράφοι, οι παπάδες, οι δάσκαλοί σου, ο κόσμος σου, εγώ ο ίδιος σα πολίτης αυτής της χώρας, ΄η μάλλον αυτού του απέραντου καναπέ!
Μέσα σου έχουν καταρρίψει κάθε έννοια δικαίου και αγώνα!
Σε βομβαρδίζουν από το πρωί ως το βράδυ με στείρα γνώση και μετά σου λένε, “δες τηλεόραση για να σου πούμε οτι όσο και να διαβάζεις, άμα δε γίνεις αχαχούχα ξανθιά δε θα επιβιώσεις”!
Εμείς οπλίσαμε ευαίσθητε Αλέξη το στόμα σου με τη βρισιά στο μπάτσο και το όπλο του μπάτσου εναντίον σου!
Γιατί ούτε αυτός έπρεπε να είναι μπάτσος, ούτε εσύ εκείνη την ώρα εκεί που ήσουν!

Συγγνώμη φίλε Αλέξη για όλα αυτά και άλλα τόσα που δε μου έρχονται αυτή τη στιγμή στο μυαλό!
Νοιώθω τύψεις σα πολίτης αυτής της χώρας για το χαμό σου!
Νοιώθω, αν και δε σε ξέρω,σα να έχασα δικό μου παιδί!
Εσύ είσαι το θύμα, είτε ζούσες προχτές είτε τώρα που είσαι νεκρός!
Εμείς φταίμε.
Οι μεγάλοι που έχουμε χωριστεί σε καναπεδοκεφτέδες και θεωρητικούς μιας καλλίτερης κοινωνίας που στη πράξη δε την εφαρμόζουμε ούτε στα σπίτια μας!
Εμείς φταίμε, που έχουμε το μπάτσο μέσα μας και το παίζουμε επαναστάτες μόνο στα τσοντακαναλα του ίντερνετ και της τηλεόρασης μας!
Εμείς φταίμε που σε κάναμε να μη ξέρεις που να τα “χώσεις”, γιατί σε παρατήσαμε μόνο σου χωρίς ιδανικά και χωρίς ελπίδα!
Όλοι εμείς είμαστε οι φονιάδες των ονείρων σου!
Εμείς είμαστε αυτοί που ανεχόμαστε νταήδες αστυνομικούς να “ελέγχουν” περιοχές!
Εμείς φταίμε που ανεχόμαστε ένα τέτοιο κράτος!
Εμείς φταίμε για τα χτεσινά δακρυγόνα!
Εμείς φταίμε για τις χτεσινές μολότοφ!
Εμείς φταίμε που κάνουν οι προβοκάτορες το πολυτεχνείο κόλαση!
Εμείς φταίμε που ανεχόμαστε τους προβοκάτορες να καίνε μαγαζιά κι αμάξια!
Εμείς φταίμε που δε μιλάμε, όσο και να μας βιάζει αυτό το αισχρό και ανάλγητο κράτος!

Συγγνώμη Αλέξη!
Αν κάποιος έπρεπε να ήταν στη θέση σου, αυτός θα έπρεπε να ήμουν εγώ, ο “καθώς πρέπει” πολίτης, μαζί με το καναπέ μου κι όχι εσύ!
Αν κάποιος έπρεπε να τους πει “ΦΤΑΝΕΙ ΡΕ! ΩΣ ΕΔΩ Η ΕΝΟΧΗ ΣΙΩΠΗ!” ήμουν εγώ κι όχι εσύ!
Εύχομαι ο θάνατός σου να μας δώσει έστω και μια σταγόνα αφύπνισης από το λήθαργό μας!
Ντρέπομαι για μένα και τη κοινωνία μας!

ΣΥΓΝΩΜΗ ΑΓΝΩΣΤΕ ΜΙΚΡΕ ΜΟΥ ΦΙΛΕ ΑΛΕΞΗ!!!!
ΣΥΓΓΝΩΜΗ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ!!!!

Blah...

Κάθομαι στον καναπέ, με τα ρούχα και σκεπασμένος με μια κουβέρτα. Η διάθεσή μου είναι αυτή που λέει ο τίτλος. Blah… Είμαι μάλλον κουρασμένος αλλά δεν πάω για νάνι. Έχω ρεπό αύριο και λέω να το τραβήξω όσο μπορώ. Στο μυαλό μου χιλιάδες σκέψεις. Η δουλειά μου που δε μ’ αρέσει, οι λογαριασμοί που τρέχουν, η διορία για την αγορά μιας επιχείρησης, μια χρηματοδότηση που δε μου κάθετε, χμ το σπίτι μου θέλει μάζεμα, “τι ώρα είπαν θα με πάρουν τηλ να βγούμε; 12:30;” Η τηλεόραση παίζει x-factor και υπερκατασκευές στον ΣΚΑΪ εναλλάξ (για τέτοια κατάντια μιλάμε…). Δεν ξέρω τι είναι πιο παράλογο από το να έχεις 2 μέρες να χαλαρώσεις και ταυτόχρονα να θες να περάσουν γρήγορα για να έρθει η Δευτέρα μήπως έρθεις πιο κοντά στη δική σου οικογενειακή επιχείρηση. Λέω να πάω για νάνι, να ξεκουραστεί τουλάχιστον το μυαλό μου

Στο youtube.com παίζει . Stavento - Hey Hop (Official Video Clip). Respect… …

Τρένο ακούν, τρένο δεν βλέπουν

Του ΝΙΚΟΥ ΚΑΝΗ

Αν ένας περαστικός βρεθεί στον επαρχιακό δρόμο Αιτωλικού-Μεσολογγίου, θα δει πολλούς εγκατεστημένους Ρομά. Αν παρατηρήσει καλύτερα τα τσαντίρια, θα δει ορισμένες σιδηροκατασκευές που κάνουν για όλες τις χρήσεις: σκάφες πλυσίματος, τραπέζια φαγητού, παιδικά παιχνίδια. Είναι ίσως το μοναδικό αξιόλογο έργο, στο οποίο χρησίμευσαν οι σιδερένιες ράγες της γραμμής Αγρινίου-Μεσολογγίου-Κρυονερίου.

Ξεχασμένοι σταθμοί, παρατημένα βαγόνια

Δεκατρία χρόνια τώρα ακούν για τρένο, μα τρένο δεν βλέπουν οι Αιτωλοακαρνάνες. Οι ανεκπλήρωτες υποσχέσεις και πομπώδεις εξαγγελίες των υπευθύνων έχουν περισσέψει, αποκαλύπτοντας το μεγαλείο της ανορθολογικής κρατικής μηχανής, που δαπανά εκατομμύρια ευρώ απ'το βαλάντιο των Ελλήνων πολιτών.

Η ιστορία του τρένου στην Αιτωλοακαρνανία αρχίζει τον 19ο αιώνα, αφού η χάραξη της σιδηροδρομικής γραμμής έγινε επί Χαρίλαου Τρικούπη. Εξυπηρέτησε τον πληθυσμό της Αιτωλοακαρνανίας για εμπορικούς λόγους και τους θερινούς μήνες για πρόσβαση στις παραθαλάσσιες περιοχές. Η λειτουργία του τρένου εγκαταλείφθηκε γύρω στη δεκαετία του '60, αφού οι ράγες ήταν παλιές και σταδιακά ο κόσμος στράφηκε στο ιδιωτικό Ι.Χ.

Το 1995 πάρθηκε από τα συναρμόδια υπουργεία η απόφαση να ξαναλειτουργήσει η σιδηροδρομική γραμμή Αγρίνιο-Καλύβια-Αγγελόκαστρο-Αιτωλικό-Μεσολόγγι-Ευηνοχώρι -Κρυονέρι. Τέλη του '95 με αρχές του '96 άρχισαν να τοποθετούνται οι ράγες πάνω στις νέες τραβέρσες, αφού είχαν προηγηθεί βελτιωτικές εργασίες της προϋπάρχουσας γραμμής.

Οι «κοντές» ράγες

Ομως, οι καινούργιες ράγες, που η εισαγωγή τους έγινε από την Ιταλία, δεν είχαν τις διαστάσεις ραγών ευρωπαϊκών τρένων, δηλαδή 1,44 μέτρα, αλλά ήταν μόλις 1 μέτρο. Ετσι, η γραμμή Αγρίνιο-Μεσολόγγι-Κρυονέρι δεν επρόκειτο να συνδεθεί με μια μελλοντική σιδηροδρομική γραμμή ταχείας κυκλοφορίας, αλλά θα περιοριζόταν τοπικά και για λόγους τουρισμού και αναψυχής.

Εκτός απ'τις «κοντές» ράγες υπήρξε και το πρόβλημα των εγκαταστάσεων για ενδιάμεσους ή τερματικούς σταθμούς, που ήταν εγκαταλειμμένοι. Το όραμα λειτουργίας της γραμμής φάνταζε όλο και πιο μακριά στο μέλλον.

Τον Ιανουάριο του 2004, όταν ολοκληρώθηκε η τοποθέτηση ραγών, τοποθετήθηκε στον σταθμό Αιτωλικού ένα τρενάκι (τύπου ρέιλ μπας) για τοπική χρήση, το οποίο προανήγγειλε τη λειτουργία της γραμμής. Στο τέλος του ίδιου έτους, όμως, η διοίκηση του ΟΣΕ, αντιλαμβανόμενη ότι η γραμμή δεν πρόκειται να λειτουργήσει, μετέφερε το τρενάκι στην Καλαμάτα. Η όλη ιστορία στοίχισε στον ΟΣΕ, δηλαδή στο ελληνικό δημόσιο, πάνω από 11,5 εκατομμύρια ευρώ, δίχως να συνυπολογιστούν τα παράπλευρα κόστη και η δαπάνη της μεταφοράς του μικρού τρένου, περίπου 50 θέσεων, από το Αιτωλικό στην Καλαμάτα.

Τώρα βεβαίως οι αρμόδιοι μπορούν να είναι υπερήφανοι. Μπορεί τρένο να μη σφυρίξει ούτε μία, ούτε δύο, ούτε τρεις φορές αλλά εκείνοι θα έχουν επιτελέσει, έστω και άθελά τους, κοινωνικό έργο. Μπορεί οι ράγες να ήταν κοντές, οι οικογένειες των εξαθλιωμένων Ρομά μέσα απ'τα παλιοσίδερα βρήκαν τρόπους να στήσουν τα νοικοκυριά τους...

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 11/08/2008

Δελτίο Τύπου για το 2ο Φεστιβάλ Ροκ Συγκροτημάτων Μεσολογγίου

Με μεγάλη επιτυχία πραγματοποιήθηκε χτες Κυριακή 3 Αυγούστου 2008 το 2ο Φεστιβάλ Ροκ Συγκροτημάτων Μεσολογγίου. Η διοργάνωση αυτή είναι η απόδειξη ότι η θέληση είναι αρκετή για να πραγματοποιηθούν στόχοι που ως νέοι θέτουμε. Το Φεστιβάλ δύναται να φέρει πλέον τον τίτλο του Ανεξάρτητου, καθώς έλαβε μηδενική οικονομική ενίσχυση από τους τοπικούς παράγοντες, κατάφερε όμως να στηθεί αξιοπρεπώς έως αξιόλογα, να προσπεράσει τις όποιες δυσκολίες και να ικανοποιήσει τους φίλους και τις φίλες τις ροκ μουσικές πουμας τίμησαν με την παρουσία τους.





Στο Φεστιβάλ συμμετείχαν τα συγκροτήματα Bazakaba, prang και Groomfs που έπειτα από πολύ δουλειά παρουσίασε το καθένα ένα ξεχωριστό μουσικό πρόγραμμα. Την επιμέλεια της κοινής, τριπλής συναυλίας ανέλαβε το σύνολο των ατόμων που λαμβάνουν μέρος σε κάθε ένα από τα προαναφερθέντα μουσικά σχήματα. Με την ευχή, λοιπόν, σε έναν χρόνο πάλι εδώ, για να.. τρίτώσει!!!

Υποδείξεις για επιβίωση μετά από σεισμό

(αχρείαστες να είναι,δηλαδή,αλλά αν κάνετε ότι έχετε μάθει μέχρι τώρα....την βάψατε!)


Αποσπάσματα από το άρθρο του Doug Copp στο " Triangle of Life", επιμέλεια
έκδοσης από τον Larry Linn του MAA Safety Committee , 13/4/04

Το όνομά μου είναι Doug Copp. Είμαι ο Αρχηγός Διάσωσης
και Διευθυντής
Καταστροφών της Αμερικανικής Ομάδας Διεθνούς Διάσωσης ( American
Rescue Team
International, ARTI), η
πιο έμπειρη ομάδα διάσωσης του κόσμου.
Οι πληροφορίες που περιέχονται σ' αυτό το άρθρο θα σώσουν ζωές στο
ενδεχόμενο ενός σεισμού.

Το πρώτο κτίριο στο οποίο μπουσούλισα στα
τέσσερα ήταν ένα σχολείο στη πόλη του Μεξικού κατά τη διάρκεια του σεισμού
του
1985. Όλα τα παιδιά
ήταν κάτω από τα θρανία. Όλα τα παιδιά κυριολεκτικά καταπλακωθήκανε σε
σημείο ισοπέδωσης. Θα μπορούσαν να είχαν σωθεί άμα είχαν ξαπλώσει
δίπλα στα θρανία κατά μήκος του διαδρόμου. Ήταν φρικτό, καθόλου αναπόφευκτο
και
αναρωτήθηκα γιατί τα παιδιά δεν ήταν στους διαδρόμους. Δεν ήξερα εκείνη τη
στιγμή ότι είχε δοθεί οδηγία στα παιδιά να κρυφτούν κάτω από οποιοδήποτε
έπιπλο.

Απλά, όταν τα κτίρια γκρεμίζονται, το βάρος της
οροφής που πέφτει πάνω στα
διάφορα αντικείμενα ή έπιπλα ενός δωματίου συνθλίβει αυτά τα αντικείμενα,
αφήνοντας κάποιο χώρο ή κενό δίπλα τους. Αυτός ο χώρος είναι αυτό που
αποκαλώ "τρίγωνο της ζωής". Όσο μεγαλύτερο και δυνατότερο είναι το
αντικείμενο, τόσο το λιγότερο θα συμπιεστεί. Όσο λιγότερο συμπιεστεί, τόσο
μεγαλύτερο το κενό και τόσο μεγαλύτερη θα είναι η πιθανότητα ο άνθρωπος
που χρησιμοποιεί το κενό αυτό για την ασφάλειά του να μη τραυματιστεί. Την
επόμενη φορά που θα δείτε κτίρια που έχουν καταρρεύσει στην τηλεόραση,
μετρείστε τα "τρίγωνα" που έχουν σχηματιστεί. Είναι
παντού.
Είναι το πιο κοινό σχήμα που θα δείτε στα γκρεμισμένα κτίρια. Είναι παντού.


ΔΕΚΑ ΥΠΟΔΕΙΞΕΙΣ ΓΙΑ ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΑΠΟ ΣΕΙΣΜΟ


1. Σχεδόν όλοι που απλά "βουτούν και
κρύβονται κάτω από κάτι" όταν καταρρέει ένα κτίριο συνθλίβονται μέχρι
θανάτου. Οι άνθρωποι που χώνονται κάτω από αντικείμενα, όπως θρανία ή
αυτοκίνητα, συνθλίβονται.

2. Οι γάτες, τα σκυλιά και τα μωρά πολύ συχνά
και φυσικά διπλώνουν το σώμα τους στην εμβρυακή θέση. Πρέπει να κάνετε και
εσείς το ίδιο σε περίπτωση σεισμού. Είναι ένα φυσικό ένστικτο ασφάλειας και
επιβίωσης. Μπορείτε να επιβιώσετε σε ένα μικρό κενό. Πηγαίνετε δίπλα σε ένα
αντικείμενο, δίπλα σε ένα καναπέ, δίπλα σε ένα ογκώδες αντικείμενο που θα
συμπιεστεί ελαφρά αλλά θα αφήσει ένα κενό δίπλα του.

3. Τα ξύλινα κτίρια είναι η ασφαλέστερη
κατασκευή που μπορεί κανείς να
βρεθεί κατά τη διάρκεια ενός σεισμού. Το ξύλο είναι ελαστικό και κινείται
με τη δύναμη του σεισμού. Αν όντως ένα ξύλινο κτίριο καταρρεύσει,
δημιουργούνται μεγάλα κενά επιβίωσης. Επιπλέον, ένα ξύλινο κτίριο έχει
λιγότερη συμπυκνωμένη μάζα όταν καταρρεύσει. Τα κτίρια από τούβλα θα σπάσουν
σε
πολλά ατομικά τούβλα. Τα τούβλα αυτά θα προκαλέσουν πολλούς τραυματισμούς,
αλλά
λιγότερα πολτοποιημένα πτώματα σε σύγκριση με πλάκες από μπετόν.

4.Αν είστε ξαπλωμένος σε ένα κρεβάτι τη νύχτα
και συμβεί σεισμός, απλά
κυλήστε έξω από το κρεβάτι. Ένα ασφαλές κενό θα υπάρχει γύρω από το
κρεβάτι. Τα ξενοδοχεία θα είναι σε θέση να πετύχουν ένα πολύ υψηλότερο
ποσοστό επιβίωσης από σεισμό, απλά με το να αναρτήσουν μία πινακίδα στο
πίσω μέρος της πόρτας κάθε δωματίου, που να λέει στους ενοίκους να
ξαπλώσουν στο πάτωμα δίπλα στη βάση του κρεβατιού κατά τη διάρκεια ενός
σεισμού.

5. Αν συμβεί ένας σεισμός και δεν μπορείτε
εύκολα να ξεφύγετε με το να
βγείτε έξω από τη πόρτα ή το παράθυρο, τότε ξαπλώστε κάτω και διπλώστε το
σώμα
σας στην εμβρυακή θέση δίπλα σε ένα καναπέ ή σε μία μεγάλη καρέκλα.

6. Σχεδόν όλοι που πηγαίνουν κάτω από το κούφωμα
της πόρτας όταν καταρρέει το κτίριο, σκοτώνονται. Και αυτό γιατί αν κάθεστε
κάτω από το κούφωμα και η πόρτα πέσει προς τα μπρος ή προς τα πίσω θα
συνθλιφτείτε από την οροφή από πάνω. Αν ή πόρτα πέσει προς τα πλάγια θα
κοπείτε
στη μέση από το κούφωμα. Και στις δύο
περιπτώσεις θα σκοτωθείτε!

7. Ποτέ να μη πάτε στις σκάλες. Οι σκάλες
έχουν διαφορετική ιδιοσυχνότητα
(ταλαντώνονται διαφορετικά από το κεντρικό όγκο του κτιρίου). Οι σκάλες
και το υπόλοιπο τμήμα του κτιρίου συνεχώς προσκρούουν μεταξύ τους μέχρις
ότου οι σκάλες διαλυθούν εκ θεμελίων. Οι άνθρωποι που πάνε στις σκάλες
πριν λάβει χώρα η οριστική διάλυσή τους, ακρωτηριάζονται φρικτά από τα
σκαλοπάτια της σκάλας τη στιγμή που αυτά διαλύονται. Ακόμα και αν το κτίριο
δεν
καταρρεύσει, μείνετε μακριά από τις σκάλες, καθόσον αυτές είναι από τα πιο
πιθανά μέρη του κτιρίου να υποστούν βλάβες. Ακόμα και αν οι σκάλες δεν
καταρρεύσουν από το σεισμό, μπορεί να καταρρεύσουν αργότερα από την
υπερφόρτωσή
τους από τον πανικόβλητο κόσμο που έχει στραφεί σ' αυτές για εκκένωση του
κτιρίου. Οι σκάλες πρέπει πάντα να ελέγχονται για
καταλληλότητα μετά από σεισμό, ακόμα και αν το υπόλοιπο κτίριο δεν έχει
υποστεί ζημιές.

8.Πηγαίνετε κοντά στους εξωτερικούς τοίχους του
κτιρίου ή έξω από αυτούς αν είναι δυνατόν. Είναι πολύ καλύτερα να είστε
κοντά
στο εξωτερικό του κτιρίου παρά στο εσωτερικό. Όσο πιο μακριά είστε από την
εξωτερική περίμετρο του κτιρίου, τόσο μεγαλύτερη είναι η πιθανότητα να
μπλοκαριστεί η οδός διαφυγής σας.

9. Οι άνθρωποι που βρίσκονται μέσα στα οχήματά
τους συνθλίβονται όταν ο
δρόμος από πάνω (ανισόπεδοι δρόμοι) καταρρεύσει σε περίπτωση σεισμού και
καταπλακώσει τα οχήματά τους. Αυτό είναι ακριβώς αυτό που συνέβη με τις
πλάκες ανάμεσα στα καταστρώματα στη λεωφόρο Nimitz. Τα θύματα του σεισμού
του Σαν Φραντσίσκο έμειναν όλα μέσα στα αυτοκίνητά τους. Σκοτώθηκαν όλοι. Θα
μπορούσαν να είχαν σωθεί απλά με το να είχαν βγει έξω και να είχαν καθίσει ή
ξαπλώσει δίπλα στα οχήματά τους. Όλα τα καταπλακωμένα αυτοκίνητα είχαν κενά
ύψους ενός μέτρου δίπλα τους, εκτός από εκείνα στα οποία οι κολώνες από
μπετόν είχαν πέσει εγκάρσια πάνω τους.

10. Ανακάλυψα, καθώς μπουσουλούσα μέσα σε
γραφεία εφημερίδων που είχαν καταρρεύσει, καθώς και σε άλλα γραφεία με πολύ
χαρτικό υλικό, ότι το χαρτί δεν συμπιέζεται. Μεγάλα κενά δημιουργούνται γύρω
από στοίβες από χαρτί.

Διαδώστε αυτό το μήνυμα και σώστε ζωές...

Bougelo sto anakara oe! oe!

Ντρίιιιιιν (ξέρω δεν υπάρχουν πολλά κινητά που να χτυπούν έτσι αλλά δεν πειράζει…)

“Ξάδερφε έτοιμος? Σε 20 λεπτά στον Άγιο Σπυρίδωνα οκ?”

Ζέστη…

Κουνούπια…

Τρέξιμο όλη μέρα…

Όχι ρε γαμώτο είναι Σάββατο βράδυ κι έχω και φιλοξενούμενους. Θα βγωωωωω! Σιγά μην κάτσω μέσα. Θα ξεκουραστώ όταν πεθάνω. Στον πεζόδρομο παντού κόσμος. Κλείνει το Ανάκαρα για καλοκαίρι σήμερα και γίνεται χαμός στην γύρω περιοχή. Καθόμαστε down. Η ζέστη ακόμα και δίπλα στο κλιματιστικό αφόρητη. Η ιδέα πέφτει: Παμε λιμάνι? Πάμεεεεεεεε! Χρήματα και φιλί στην όμορφη κοπέλα που μας εξυπηρέτησε, ποτά μισοάδεια και φύγαμε!

Ξεκλειδώνω το τουτού. Ανοίγω φώτα και παράθυρα, ζώνη, ανοίγω μηχανή, hip hop στο ραδιάκι, χειρόφρενο, πρώτη και φύγαμε. Βόλτα παραλία για να μπαίνει η μυρωδιά θάλασσας από το παράθυρο. Στη στροφή μας προσπερνάνε 2 αυτοκίνητα που έκαναν κόντρα.

“Έτσι σκοτώνονται!”

Σε 8 λεπτά είμαστε αραχτοί και μας φυσάει το δροσερό αεράκι. Θα πούμε ιστορίες. Για τις πόλεις μας, την Αθήνα, δίπλωμα οδήγησης και διπλώματα, δουλειές και ωραία που είναι η ζωή στην επαρχία. Μ’ αυτά και μ’ αυτά η ώρα 3 κι εμείς χαλαρααααά!

Τα παιδιά στο ξενοδοχείο κι εγώ μέσα για συνέχεια. Ανοίγει η πόρτα και η μουσική γίνεται εκκωφαντική. Hip hop, beat, dance, trans όλα στο ίδιο volume και με το ίδιο bass. Πίνουμε τη σαμπάνια μας (chic!) και κάνουμε όλοι ότι χορεύουμε αλλά στην ουσία περιμένουμε να έρθει η ώρα για το happening. Και έρχεται. Μία σαμπανιέρα αδειάζει στους θαμώνες, και δεύτερη και μετά μπουκαλάκια νερό. Συνωστισμός στις βρύσες για re-fill. Κάποιοι φωνάζουν:

“Όχι! Μη! Δεν θέλω!”

Τι δε θες ρε? Αφού φόρεσες βερμούδα και σαγιονάρα επίτηδες για να μη βρέξεις τα καλά σου!

Και να σου νερά και ποτά και ότι άλλο βρίσκαμε μπροστά μας.

“Και τη σαμπάνια? Όχι τη σαμπάνια!”

Πολύ αργά… Μέχρι να το πω τα ρούχα μου είχαν ήδη μουσκέψει από το εισαγόμενο ποτό. Το νερό στο πάτωμα είχε κάνει λιμνούλα. Κάποιοι γύρω μας έπαιζαν ακόμα όσο εμείς προχωρούσαμε προς την πόρτα. Καλό ήταν. Να το ξανακάνουμε. Φιλιά, αγκαλιές και καλημέρες. Πηγαίνω προς το αυτοκίνητο και είμαι ευτυχισμένος. Πραγματικά ευτυχισμένος! Χαμογελάω! Μπαίνω στο τουτού και γραμμή για Τουρλίδα. Ξημερώνει και όλα γύρω έχουν αρχίσει και γίνονται ροζ. Ο ουρανός, η θάλασσα, τα σύννεφα. Χαμογελάω ακόμα. Πίσω στο σπίτι. Παρκάρω. Ανεβαίνω κάνοντας ησυχία. Βγάζω τα ρούχα, ντους και κρεβάτι. Η ζωή είναι ωραία! Είμαι πολύ κουρασμένος και χαμογελάω ακόμα από ευτυχία. Είναι ώρα για ύπν… … Ζzz… Zzz…

Σύντομα κοντά σας...

(Ούτε που κατάλαβα πότε πέρασαν 2 χρόνια απο το τελευταίο post... ...)

Gesto de amor

Η εικόνα με τα δύο παιδιά που ανταλλάζουν χειρονομίες αγάπης και ευγνωμοσύνης αντίστοιχα, σε κερδίζει αμέσως, χωρίς ανάγκη για περισσότερες λεπτομέρειες και υπερβολές. Ίσως όμως αξίζει περισσότερο να τη δείτε από το να σας την αναλύσω και άλλο. Είναι από εκείνες που δεν χρειάζονται λέξεις, ούτε επεξηγήσεις για να τις νιώσεις να σε πλημμυρίζουν. Και το σλόγκαν στο τέλος εξίσου απαλλαγμένο από δραματικές προεκτάσεις: «Δεν ζητάμε περισσότερα από αυτά που μπορείτε να δώσετε…»

Γωγώ Ρ. (www.gatadotis.gr)

Moulin Rouge - Hindi Sad Diamonds

Chanel o5

Nature Boy

CHANEL N° 5 the Film

A 3-day-party For Nixon…

Συνεχίζοντας τα όσα έλεγα την προηγούμενη φορά ομολογώ ότι με μεγάλη μου τιμή κηρύσσω τον δεύτερο σε 1,5 μήνα, σημαντικό κύκλο για αυτή την περίοδο Κλειστό!

Με ένα τριήμερο πάρτι αποχαιρέτησα την πρώτη μου σοβαρή δουλειά μετά τη σχολή. Κούραση, πίεση, πειράγματα, αποχαιρετισμούς και πολύ ποτό ήταν τα συστατικά του τριήμερου που πέρασε. Από τη Δευτέρα η παρέα του Nixon κάνει διακοπές.

Σαν σωστοί και “έτοιμοι επαγγελματίες” που είμαστε, η συνάδελφος μου κι εγώ πήγαμε στο μαγαζί τη Δευτέρα το μεσημέρι για να καθαρίσουμε στην κουζίνα. Δεν είναι σωστό να αφήσουμε παρακαταθήκη στους επόμενους μια κουζίνα βγαλμένη από τις εκπομπές του Gordon Ramsay. Η έκπληξη όμως ήταν ότι καταφέραμε 3 άτομα να δημιουργήσουμε στο άδειο και χαλαρό μαγαζί συνθήκες απίστευτου καλοκαιρινού πάρτι. Μουσική στη διαπασών, DJ (το αφεντικό) που έκανε τις πιο τρελές αλλαγές και σφηνάκια που διαδεχόντουσαν το ένα μετά το άλλο. Όλα αυτά βέβαια σε ένα κλίμα “συνομωσίας” αφού όλοι ήμασταν στεναχωρημένοι αλλά κανένας δεν τολμούσε να το παραδεχτεί.

Η ζωή όμως συνεχίζετε και πάμε γι’ άλλα. Από το φθινόπωρο το Nixon θα ανοίξει τις πύλες του για τους πελάτες του ξανά.

Μέχρι τότε καλές διακοπές να έχουμε.

Δεν υπάρχουν αντίο στο δρόμο μας…

Έχω ακούσει πολλές φορές από ανθρώπους που πέρασαν από τη ζωή μου να λένε ότι κάθε πράγμα στη ζωή μας κάνει τον κύκλο του.

Πριν από 1,5 μήνα έκλεισε ένας πολύ σημαντικός κύκλος για μένα. Το όνομά του ΤεΜα 26. Πέρασα 2 χρόνια από τη ζωή μου σπουδάζοντας Τεχνικός Μαγειρικής Τέχνης. Μοιράστηκα προσωπικές και μη στιγμές με 24 άλλα άτομα και από τις 19/06 το τμήμα ΤεΜα 26 είναι παρελθόν.

Δεν κατάφερε το μυαλό μου να καταλάβει ότι η “ρουτίνα ” σπίτι - τρόλεϊ 21 – Le Monde – τρόλεϊ – σπίτι δεν θα είναι πλέον ρουτίνα. Αμέσως μετά τις εξετάσεις οι περισσότεροι από εμάς πιάσαμε δουλειά, αφού η τουριστική περίοδος έχει ήδη αρχίσει. Από Δευτέρα μέχρι Παρασκευή ήξερα ότι για 5 ώρες θα βρίσκομαι με τους συμμαθητές και τους καθηγητές μου. Θα γελάμε, θα βριζόμαστε, θα μαγειρεύουμε αλλά πάνω απ’ όλα θα μαθαίνουμε την τέχνη που διαλέξαμε για επάγγελμα.

Με κάποιους θα κρατήσω επαφή και με κάποιους άλλους όχι. Με κάποιους θα χαθούμε, θα ξαναβρεθούμε και ίσων να συνεργαστούμε στο μέλλον. Κάποιοι από αυτούς θα γίνουν φίλοι μου (έτσι Billy?). Έτσι είναι αυτά τα πράγματα. Θα μείνουν όμως όλοι στο μυαλό μου γιατί οι αναμνήσεις, οι σημειώσεις και οι φωτογραφίες θα τους ζωντανεύουν κάθε στιγμή. Έγινα λίγο βαρύς εεε? Δεν πειράζει όλα στη ζωή είναι.

3 Ole για το ΤεΜα 26. Ole! Ole! Ole!

Φάτε παιδάκια!! Φάτε μέχρι να σκάσετε!!!!

Θα τα ξαναπούμε οι περισσότεροι από εμάς στο Νοέμβρη στην εκδήλωση για να παραλάβουμε τα πτυχία μας.

ΤεΜα 26 Καλή σταδιοδρομία… Καλή αντάμωση…

Φράσεις κλειδιά

Βάση πιθανοτήτων πολλά αγοράκια σε κάποια φάση της ζωής τους θα ακούσουν τη φράση “Θέλω χρόνο να σκεφτώ” από το άλλο τους μισό (που λέει κι η Τάμτα). Αυτό συνήθως έρχεται σαν δικαιολογία κατά τη διάρκεια κάποιας έντονης λογομαχίας ή κατά τη διάρκεια τρυφερού τετ α τετ για λόγους αιφνιδιασμού. Κάποιες φορές μπορεί να αντικατασταθεί με τις φράσεις “θέλω λίγο χρόνο”, “είμαι μπερδεμένη”, “θέλω να κάνουμε ένα διάλειμμα” και σε ειδικές περιπτώσεις και όλα αυτά μαζί.

Νομίζω ότι η χρήση κάποιας από τις φράσεις που ανέφερα δείχνει μια εγωιστική αντιμετώπιση της σχέσης. Ένα ζευγάρι πρέπει να λύνει τα προβλήματά του ενωμένο. Αν κάποιος από τους 2 αντιμετωπίζει μια μπερδεμένη κατάσταση στην οποία πρέπει να βρει μια λύση δεν είναι κακό να ζητήσει βοήθεια και συμπαράσταση από τον άλλο. Με το να τον απομακρύνει δεν θα βοηθήσει την κατάσταση. Εκτός αν όλα αυτά ήταν απλά ένα καμουφλάζ για κάτι άλλο.

Τις περισσότερες φορές αυτό το κάτι άλλο είναι η επόμενη φράση κλειδί “Θέλω να μείνουμε φίλοι”. Χιλιοειπωμένη πρόταση η οποία τείνει να χάσει την αξία της. Η φιλία αναπτύσσεται κάτω από συγκεκριμένες προϋποθέσεις. Ο έρωτας είναι έρωτας και η φιλία, φιλία. Δεν είναι εύκολο ο έρωτας να μετασχηματιστεί σε φιλία. Θέλει άλλες βάσεις, εμπειρίες, βιώματα. Προς θεού δεν λέω ότι δεν συμβαίνει! Συμβαίνει. Είναι όμως πιο συχνό το φαινόμενο των τυπικών σχέσεων μετά από το χωρισμό και ίσως και εχθρικών, ανάλογα την περίπτωση.

Οι απόψεις διίστανται για τα 2 θέματα και ούτε εγώ ούτε το επιτελείο μου κατάφερε να βρει την άκρη.

Προβληματιστείτε και τα λέμε σύντομα...

2 όψεις του ίδιο νομίσματος



Την ιδέα για αυτό το κειμενάκι μου την έδωσε μια κοπέλα σε μια συζήτησή μας μέσω sms. Μου είπε να γράψω για τις κραιπάλες της φοιτητικής ζωής. Η απάντηση μου ήταν ότι εγώ δεν κάνω κραιπάλες. (Η αλήθεια είναι πως από τότε που ήρθα στην Αθήνα για σπουδές δεν βγαίνω όσο συχνά έβγαινα παλιά για πολλούς λόγους.) Τότε μου απάντησε ότι μπορώ να γράψω για τις 2 πλευρές αυτού του νομίσματος.

Λοιπόν έχουμε και λέμε, λέμε και έχουμε.

Θεωρία Doctor Di No1 Με τη λέξη κραιπάλη συνήθως αναφερόμαστε σε διασκέδαση και απόλαυση η οποία γίνεται σε βαθμό μεγαλύτερο από τα συνηθισμένα. Τις περισσότερες φορές εις πλήρη γνώση αυτού που υποκύπτει στην κραιπάλη. Παράδειγμα. Διασκέδαση κατ’ εξακολούθηση σε πολλά Bars και Clubs με καλή παρέα, ποτό και επιστροφή νωρίς… το πρωί στο σπίτι -το δικό μας ή κάποιου φίλου- για ύπνο μέχρι το απόγευμα.

Θεωρία Doctor Di No2 Κραιπάλη επίσης θεωρείται και η αποχή από οτιδήποτε μπορεί να μας φαίνεται κουραστικό και βαρετό και το οποίο αντικαθιστούμε με κάτι πιο ευχάριστο και ξεκούραστο. Παράδειγμα. Έχουμε να μαζέψουμε τον προσωπικό μας χώρο και να τακτοποιήσουμε μικροδουλειές οι οποίες μαζεύονται κάτω από το χαλί του “Δε βαριέσαι… θα το τακτοποιήσουμε αύριο…” Όχι όμως!! Εμείς θα πάμε για ηλιοθεραπεία και καφέ δίπλα στη θάλασσα.

Θεωρία Doctor Di No3 Σαν εναλλακτικό τρόπο κραιπάλης μπορούμε να θεωρήσουμε και τις μέρες του cocooning. Δηλαδή τις μέρες κατά τις οποίες οι όροι της κραιπάλης αντιστρέφονται. Παράδειγμα. Μετά από ξενύχτια, μπάνια, καφέδες κ.λ.π. και σύμφωνα με τη θεωρεία του cocooning ακολουθεί ύπνος και ξεκούραση πρωί και βράδυ για αρκετές μέρες.

Θεωρία Doctor Di No4 Ένας ακόμα τρόπος κραιπάλης ο οποίος μπορεί να εφαρμοστεί μόνος του ή και σε συνδυασμό με κάποιον άλλο είναι η θορυβώδης, πολυπληθής συγκέντρωση στον προαναφερθέντα ακατάστατο προσωπικό χώρο για dvd, φαγητό μέχρι σκασμού και φάρσες.

Είναι σύνηθες φαινόμενο βεβαίως βεβαίως αυτός ο τρόπος συμπεριφοράς να υιοθετείται κυρίως στη φάση που κάποιος σπουδάζει. Μπορώ όμως να σας πω ότι υπάρχουν και εξαιρέσεις στον κανόνα. Εγώ με την παρέα μου για παράδειγμα κάναμε όλα τα είδη κραιπάλης με όλους τους πιθανούς συνδυασμούς και μάλιστα κατ’ εξακολούθηση από την Γ’ γυμνασίου μέχρι και που τελειώσαμε το σχολείο. Όλα αυτά χωρίς να έχούμε καυγάδες και τσακωμούς με τους γονείς μας. Ήξεραν βλέπετε ότι πάντα θα γυρίσουμε στο σπίτι in one piece το επόμενο πρωί…ή απόγευμα… ή βράδυ (δεν έχει σημασία) και ότι δεν θα κάνουμε κάτι που θα μας βάλει έμμεσα ή άμεσα σε μπελάδες. Είχαμε και την εμπιστοσύνη και την αγάπη τους! (Έτσι για να θυμόμαστε και το κειμενάκι της προηγούμενης βδομάδας.)

Όταν λοιπόν όλα αυτά τα κάνεις στα 16 – 19 χρόνια σου τότε όταν πας για σπουδές ζεις τη ζωή του φοιτητή που θέλει να μορφωθεί, να δημιουργήσει, να διασκεδάσει, να βάλει τη ζωή του σε τάξη και να βρει ένα άτομο που να μπορεί να σταθεί δίπλα στα όνειρα και τις φιλοδοξίες του.

Σε όποια μεριά του νομίσματος κι αν βρίσκεστε θα σας ευχηθώ αυτό που μου λένε οι γονείς μου κάθε φορά που φεύγω από το σπίτι: “Καλή διασκέδαση και να προσέχετε!!”

Love – Trust



Let’s talk about love…
Lets’s talk about trust…

Δυο πολύ μικροί στίχοι οι οποίοι όμως έχουν τόσο μα τόσο μεγάλη σημασία. Δίκιο δεν έχω; Τι θέλουμε στη ζωή μας οι περισσότεροι; Αγάπη και εμπιστοσύνη. Αυτά τα δυο πράγματα είναι άρρηκτα συνδεδεμένα μεταξύ τους. Δεν μπορείς να αγαπάς κάποιον αν δεν μπορείς πρώτα να τον εμπιστευτείς.

Ένα πολύ σημαντικό θέμα όμως, είναι τα όρια τα οποία έχει κάποιος στην αγάπη και την εμπιστοσύνη. Όσο περισσότερο αγαπάμε ο ένας τον άλλο τόσο περισσότερη εμπιστοσύνη του δείχνουμε θα πούνε μερικοί. Ναι αλλά αν κάποια στιγμή συμβεί κάτι π.χ. μια απιστία, ένας μεγάλος τσακωμός και η εμπιστοσύνη του ενός για τον άλλο χαθεί έστω και για λίγο δεν είναι εύκολο να επανέλθει στην προηγούμενη κατάσταση.

Ας μη γελιόμαστε. Πάντα θα υπάρχει κάτι βαθιά στο μυαλό μας που θα μας θυμίζει ότι η εμπιστοσύνη μας προδόθηκε. Μερικές φορές ο τρόπος με τον οποίο μάθαμε ότι κάποιος μας πρόδωσε καθορίζει τον τρόπο και τον χρόνο που θα χρειαστούμε για να μπορέσουμε να χτίσουμε την εμπιστοσύνη μας στο πρόσωπο του άλλου.

Αγάπη είναι να συγχωρείς. Έτσι λένε πολλά από τα βιβλία τα οποία μιλούν για την αγάπη. Πόσο εύκολο όμως είναι για κάποιον που έχτιζε μια εικόνα για το έτερον του ήμισυ με κάποια συγκεκριμένα στοιχεία και ενδείξεις να βλέπει ότι άλλα του έταζαν και άλλα θα παραλάβει; Δεν μιλάω για την περίπτωση που κάποιος αγνοούσε την πραγματικότητα και έφτιαχνε με το μυαλό του ένα θέατρο για 2 ρόλους. Μιλάω για την περίπτωση που ξεκαθαρίζει τη θέση του ο ένας στον άλλο και τελικά κάποιος από τους δυο αποδεικνύεται ασυνεπής.

Όπως έχω πει και στο παρελθόν τις περισσότερες φορές -αν όχι όλες- η αλήθεια είναι η καλύτερη λύση. Δεν θέλει κόπο, θέλει τρόπο και θάρρος. Εξηγούμαστε για να μην παρεξηγούμαστε. Κυρίως στην περίπτωση που ο άνθρωπος που έχουμε απέναντι μας είναι crystal clear και έχει δηλώσει τις θέσεις του θα ήταν ανήθικο να μην ανταποκριθούμε σε όσα του τάξαμε. Αν κάτι δεν πάει καλά πρέπει να ξέρει.

Να αγαπάτε τους ανθρώπους που σας δείχνουν την αγάπη τους και δεν σας την υπόσχονται μόνο και να εμπιστεύεστε τους ανθρώπους μου το αξίζουν. (Τουλάχιστον μέχρι να αποδειχτεί το αντίθετο.)

Καρδιές που χτυπούν
και τα σιωπηλά λόγια της αγάπης,
παραμένουν ακόμα στη σιωπή της νύχτας.
Θα φύγεις;
Θα σώσεις την θυελλώδη ψυχή μου;
Πρέπει να ξέρω…
(Catherine Bekian)

Ο Doctor Di υποκλίνεται στο blog του Πιτσιρίκου…

(Είναι όλα όσα του έχουν πεί κατά καιρούς και πολλά περισσότερα. Απολαύστε τον!!)

Ανέτ - Αννούλα 2 - 0

Του Πανίκου ΠανικούΗ Ανέτ Αρτάνι θα αντιπροσωπεύσει την Κύπρον στην Γιουροβίζιον, με το τραγούθκι «Why angels cry», σε σύνθεση και στίχους του Πέτρου Γιαννάκη, ενώ την Ελλάδαν θα αντιπροσωπεύσει η Αννούλα η Βίσση με το «Everything». Τζιαι τα δυο τραγούθκια εν μπαλάντες, αμμά φοούμαι ότι εγίνηκε πολύς πασιαμάς για το τίποτα, αφού είναι πιάσ’ το ένα τζιαι φάκκα το πα’ στο άλλο.

Οι Καλαμαράες εν επήραν χαπάρι που επέρασεν ο τζαιρός της μπαλάντας τζιαι εζηλεύκαν τζιαι εμιμήθηκαν μας. Αμμά η Αννούλα η Βίσση εν πατσιαούρα τζιαι γεροπεμπέρα τζιαι το βυζούιν της εν λλίο. Της Ανέτ τα βυζούθκια εν σιλικονάτα, αμμά εν πολλά μεάλα, τζιαι αν τα φκάλει ούλλα όξω, πιστεύκω που εν σίουρα πρώτη στον διαγωνισμόν, αν τζιαι για το τραγούθκι της εν κόφκω φλέβες.

Η Αννούλα η Βίσση εξέχασεν που εν Κυπραία που την Λάρνακαν τζιαι που σταθεί τζιαι που βρεθεί ούλλο για την Ελλάδαν λαλεί. Εν ηξέρω κατά πόσον εννα πείσει την Ευρώπην να την εψηφίσει. Το τραγούθκι της εν μαύρο τζιαι γέρημο τζιαι πιστεύκω που οι Καλαμαράες εν έχουν ουδεμίαν υπόθεση να κερδίσουν. Αμμά εν μπορώ να είμαι σίουρος με το point μου, γιατί με τον τζαιρόν το τραγούθκι της Αννούλας might grow on me.

Εψές το βράδυ ο Χατζηνικολάου επήρεν συνέντευξιν που την Βίσση, αμμά εγώ είδα την Στάη με τον Πανούσην που εν πολλά πελλός, τζιαι αφήκα την Αννούλαν μπουκάλαν.